เอาล่ะทุกคน
เราจะมาพูดเรื่องแนวโน้มของวรรณกรรมกัน
แนวโน้มของวรรณกรรม...
มันคือความรัก
แนวโน้มของวรรณกรรม
มีความหมายสองอย่างด้วยกัน
หนึ่งคือการไหลของอุดมคติในวรรณกรรม
และอีกอย่างก็คือวิธีการแสดงความคิด ทางทฤษฎี...
วันนี้เท่านี้ก่อนนะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
- ไปกินข้าวกัน - ฉันลดน้ำหนักอยู่
ไปกินข้าวกันมั้ย
อะไรนะ ฉันเหรอ
ฉันน่ะนะ
วันนี้เพื่อนที่ไปกินข้าวด้วยไม่มา
ไปกัน
โอเค
ชอบกินอะไรเหรอ
ต๊อกบกกี
- คงชอบกินอะไรเผ็ดๆ สินะ - หืม
ใช่ ชอบกินเผ็ด
- "มิลต๊อก" เหรอ - ใช่
ต้องมีซุปด้วยใช่มั้ย
ใช่ ใส่ไข่แดงต้มลงไปด้วยนะ
ต้องรสชาติเหมือนผงปรุงรสสำเร็จรูปด้วย
ต้องมีหัวไชเท้าด้วย
เกือบจะต้องกินข้าวเที่ยงคนเดียวแล้ว
เหมือนกัน
นายไม่มีเพื่อนเหรอ
ฉันเพื่อนไม่เยอะน่ะ
ไม่คิดเหรอว่าในอนาคต
การกินข้าวหรือดื่มคนเดียวจะกลายเป็นเทรนด์
ทำไมต้องเป็นงั้นด้วย
แปลว่าจะมีร้านอาหารและบาร์ สำหรับคนกลุ่มนี้
ฟังดูแปลกดีนะ
น่าจะเป็นอะไรที่คุ้นตามากกว่า เป็นเทรนด์
เย็นชาจัง
ใช่มั้ยล่ะ
มันดูเป็นแบบนั้น
ขอบคุณที่ชวนมากินด้วยกันนะ
ฉันอยากกินด้วยอยู่แล้ว
เหรอ
ทำไมล่ะ
ถามได้มั้ย
ทำไมถึงออกจากชมรมล่ะ
อะไรนะ
- เพราะฉันออกมาก่อนเหรอ - อืม
ทำไมถึงเปลี่ยนมาเรียนศิลปศาสตร์ล่ะ
- คือ... - ตามฉันมาใช่มั้ยล่ะ
โซจูเหรอ
ดื่มตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว
เธอคงชอบอะไรขมๆ สินะ
แน่นอน
ดื่ม ตั้งแต่บ่ายเลยเหรอ
เพราะฉันไม่คิดว่าตัวเองกล้าพอ
เลยต้องรวบรวมความกล้า หวังว่านายจะทำแบบเดียวกันได้นะ
นายต้องดื่มแค่ไหนถึงจะเริ่มมึนๆ
ครึ่งขวด
ดื่มอีกหน่อยสิ
เอาล่ะ
ทีนี้บอกมาว่าอยากพูดอะไร
ฉันชอบ...
เธอ
ที่จริง...
ต๊อกบกกีออกหวานมากกว่าเผ็ด
โซจูก็มีรสหวานมากกว่ารสขม
แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียว ที่จูบเราหอมหวาน
มันเป็นเพราะความรัก
รู้มั้ยว่าสายตาผู้หญิงเป็นยังไง เวลามีความรัก
เป็นยังไงเหรอ
แล้วรู้มั้ยว่ารูจมูกผู้ชายเป็นยังไง เวลามีความรัก
เป็นยังไงเหรอ
น่ารักนะ
คำพูดที่เราพูดโต้ตอบกันไปมา
ไม่ว่าจะเอาคำมารวมกันมั่วๆ แค่ไหน
มันก็กลายเป็นคำกระซิบที่หอมหวาน
[คูปองให้อภัย]
[ใช้ก่อน: ไม่มีวันหมดอายุ]
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณค่ะ
เรามีเหตุผลที่ฟังขึ้น
เวลาทำอะไรเหมือนเด็กๆ
เรียนเป็นยังไงบ้าง
ฉันไปอ้วกก่อนนะ
ไปอ้วกด้วยดิ
ทุกคนที่เห็นเรารู้สึกอึดอัด
แต่เราก็ยังเป็นเหมือนเดิม
สุดท้ายพอเวลาผ่านไป มันก็กลายเป็นความเคยชิน
ฉันบอกว่าขอโทษไง
- ปล่อย! - เราก็มักจะเป็นเหมือนเดิม
นี่!
- เราทะเลาะกันบ่อยครั้ง - ปล่อย!
- ปล่อยฉัน! - บอกว่าขอโทษไง!
บอกให้ปล่อยไง ปล่อยฉัน
ก็ได้
[คูปองให้อภัย]
เมื่อถึงจุดนึงเราก็เชื่อว่า การทะเลาะจะไม่ทำให้เลิกกัน
ความเชื่อใจทำให้เรารู้สึกสบายใจ
ไม่เหมือนกับตอนแรกๆ ที่เรารู้สึกสบายใจ
เราไม่ยอมรับความแตกต่าง ที่เรารู้กันดีอยู่แล้ว
เราเริ่มทะเลาะกันบ่อย และรุนแรงขึ้น
ไม่สิ
เราเริ่มเป็นคนใจแคบ
หน้าบึ้งแบบนี้มีอะไรจะพูดอีกแล้วใช่มั้ย
เธอจะรำคาญทำไม ถ้าไม่รู้ว่าฉันจะพูดอะไร
ฉันจับมือนายอยู่ ไม่ได้รำคาญนี่
ฉันจับก่อน
เธอเคยขอโทษก่อนมั้ย
มันสนุกนักรึไง ทำไมต้องพูดว่า ใครขอโทษใครก่อน ใครทำผิดมากกว่า
ทำไมไม่ทำสถิติซะเลยล่ะ
วันศุกร์นายไม่ส่งข้อความ บอกด้วยซ้ำว่าถึงบ้านแล้ว
ทำไมไม่ส่งมา
ทำไมต้องเปลี่ยนเรื่อง
ฉันกำลังพูดว่าเธอขี้รำคาญ แต่ไม่เคยขอโทษเลย
ถ้าเราพูดเรื่องความผิดเธออยู่
ก็คุยกันให้เสร็จก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนเรื่องมาโทษฉัน
ฉันไม่ได้ส่งข้อความหาเพราะฉันเหนื่อย
นายสงสัยแล้วก็โกรธฉันมาก
นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเป็นแบบนี้
ฉันบอกให้พูดความผิดเธอก่อน
นายดื่มจนฟ้าสว่าง แล้วก็รับสายฉันแค่ตอนบ่าย
แล้วฉันก็เป็นฝ่ายโทรหาก่อน
ไม่ได้ฟังที่ฉันพูดเหรอ
ฉันบอกให้พูดเรื่องเธอให้จบก่อน แล้วค่อยเปลี่ยนเรื่อง
ทำไมมันต้องสำคัญขนาดนั้นด้วย
ทำไมจะไม่สำคัญล่ะ
ทำไมต้องจี้เรื่องนั้นตอนจับมือกันด้วย
งั้นก็ไม่ต้องจับมันแล้ว
ถ้านายลุกไปก็เลิกกันไปเลยนะ
นี่!
ฝนตกอยู่นะ
บาดแผลที่ต้องรักษา...
มักไม่หายดีด้วยการปิดพลาสเตอร์
ไม่เดินแล้วได้มั้ย
ไว้ค่อยมาเดินตอนไม่มีฝุ่นดีกว่า
พูดดีๆ ก้ได้นี่ ทำไมต้องรำคาญด้วย
ฉันรำคาญตอนไหน นี่ก็พูดดีนะๆ
แล้วตอนหน้าบึ้งนั่นล่ะ
ฉันรู้ว่าตอนไหนเธอรำคาญหรือไม่รำคาญ
มีปัญหาอะไรล่ะ
ฉันบอกไปแล้วว่าไม่อยากเดิน
แปลว่ามีปัญหา
เธอรำคาญจริงๆ
พูดดีๆ จะมีประโยชน์อะไร
อยากได้ยินฉันพูดว่ารำคาญมากใช่มั้ย ตั้งเป็นเป้าหมายรึไง
เธอรำคาญตลอดนั่นแหละ
ทำไมต้องเป็นงั้นด้วย เป็นกันทั้งบ้านรึไง
เป็นกันทั้งบ้านอะไร
บ้านนายก็เป็นโรคไม่เอาใจใส่เหมือนกันงั้นสิ
ไม่เอาใจใส่เหรอ
งั้นเราเลิกกันไปเลย
- จะมาบอกเลิกตอนนี้เหรอ - เธอพูดก่อน
เปล่า พูดมาเลย พยายามหาเรื่องให้เลิกกันใช่มั้ย
- เธอต่างหากที่อยากเลิก - นายเป็นคนพูด!
ก็ได้ งั้นเลิกกัน ให้ตายเหอะ เลิกไปเลย
- สรุปว่าเธออยากเลิกใช่มั้ย - ใช่ ไม่เข้าใจรึไง
ไม่เข้าใจที่พูดเหรอ อยากให้พูดภาษาอังกฤษมั้ย
เอาสิ พูดภาษาอังกฤษเลย
ฉันอยากเลิกกับเธอ เลิกกันเหอะ
- ไปเลยไป! - ขอบคุณนะ บาย
อะไรนะ ขอบคุณเหรอ นี่!
ขอบคุณอะไร พูดอีกทีสิ
พูดอีกสิ ขอบคุณอะไร นายพูดแบบนั้นได้ไง
ทำไมล่ะ เธอพูดได้แต่ฉันพูดไม่ได้เหรอ
เธอพูดกับฉันครั้งก่อนที่เลิกกัน
เราแทบจะ...
เราแทบจะหยุดตัวเองไม่ได้เลย
เราคบๆ เลิกๆ กันด้วยเหตุผลที่ เราจำแทบไม่ได้ด้วยซ้ำ
จากนั้นเราก็อยู่ในจุดที่ บอกเลิกกันด้วยคำคำเดียว
[อิมจินจู: จบ] [กำลังส่ง...]
[คิมฮวานดง: จบ] [กำลังส่ง...]
- [จบ] - [จบ]
[ถึงคิมฮวานดง: นี่]
[จินจู: นี่]
[คิมฮวานดง: ทำไม]
แล้วเราก็อยู่ในจุดที่กลับมาคบกัน ด้วยการพูดคำคำเดียว
[ที่นั่งสำหรับทานคนเดียว]
ตอนนั้นทั้งร้านอาหารและบาร์ เปิดที่นั่งสำหรับลูกค้าที่มาคนเดียว
เราก็เลิกกันจริงๆ
เมื่อวานซืน
เพื่อนฉันบอกว่าเห็นนาย
ที่โมเต็ล
มีอะไรจะพูดมั้ย
ฉันคิดว่ามันคงไม่ใช่ความรัก
ฉันคิดแบบนั้น ตอนที่หัวใจเราคงจะเจ็บกว่านี้ไม่ได้แล้ว
แต่เราต่างก็ยังทำร้ายกัน ในยามที่เลิกกัน
ฉันคิดแบบนั้นเพราะเมื่อเวลาผ่านไป ฉันก็กลายชินชา
ถึงได้มั่นใจว่ามันไม่ใช่ความรัก
แค่ความดื้อของฉันเอง ที่ไม่อยากยอมรับความจริง
ความรักอาจเปลี่ยนไป
แต่ความจริงจะยังคงอยู่
มันคือความรัก
แต่ที่เมื่อวานฉันร้องก็เพราะ...
ไม่ใช่เพราะลืมเขาไม่ได้
แต่ลืมเรื่องยากๆ ที่ฉันเจอมาไม่ได้
ไม่ใช่เขา แต่เป็นฉันเองที่ลืมไม่ได้
ฉันสงสารตัวเองที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ ในวัย 20 กับผู้ชายคนเดียว
นั่นแหละสาเหตุ
พอมาคิดดูแล้ว วันที่เธอสวยที่สุดคือ
ตอนที่เธออยู่กับฮวานดง ในตอนที่เขาตกต่ำที่สุด
หืม ฉันสวยที่สุดแล้วเหรอ
อะไรทำให้เธอคิดแบบนั้น
ทัศนคติของฉัน
น่าจะ...
- เธอต้องได้รับการชดเชย - การชดเชยเหรอ
แต่ยังไงตอนคบกันพี่ก็มีความสุขไม่ใช่เหรอ
ไม่ต้องได้การชดเชยหรอก
แล้วความสวยในวัย 20 ก็ไม่ได้มีแค่ผู้หญิงนะ
ฮวานดงก็อาจจะหล่อที่สุดในตอนนั้นเหมือนกัน
ในมุมมองเกย์ก็อาจจะเป็นแบบนั้น
ไม่ ผมหมายถึงเขาเองก็ เป็นคนสำคัญและน่ารักในสายตาครอบครัวเขาเหมือนกัน
นายเข้าข้างเรามาตลอด
แต่พอเราว่าผู้ชายหล่อๆ เมื่อไหร่ นายก็ย้ายฝั่งเฉยเลย
คุณมุนซูรู้มั้ยว่านายเป็นแบบนี้
รู้ เขาถึงได้ชอบผมไง
ก็ได้ เอาเป็นว่าฉันไม่ต้องการให้มาชดเชยอะไร
ยังไงฉันก็อยากตั้งคำถาม เรื่องวัฒนธรรมป่าเถื่อนว่า...
ผู้หญิงจะมีค่า แค่เพราะรูปลักษณ์ภายนอกงั้นเหรอ
คืนนี้ฉันจะทำให้ทุกคนรู้
อะไรเนี่ย
ด้วยความคิดแบบนั้น คุณจะไม่มีวันได้เจอผู้หญิงสวยๆ เลย
ถ้ายังเชื่ออยู่ว่า
ความสวยของผู้หญิงอยู่ที่ภายนอก ไปเตรียมตัว
เกิดอะไรขึ้น เตรียมตัวอะไรกัน
เราจะไปผับกัน
ดูอินกุกให้หน่อยนะ
เอาจริงดิ พวกพี่นี่นะ
ทำไมพูดถึงแฟนเก่าอยู่ดีๆ ทำไมถึงจะไปผับล่ะ
วางแผนมาตั้งแต่แรกแล้วใช่มั้ย
เป็นอันธพาลกันหรือไง
อึนจอง!
ทำผู้ชายไม่คุยกับเราเลย
ไม่รู้สิ
เราต้องไปลงทะเบียนอะไรกันรึเปล่า
เข้าใจแล้ว โอเค
- พอได้แล้ว - ปล่อยฉัน!
- ไปคุยกันข้างนอก - บอกให้ปล่อยไง!
ตกได้แล้ว ความสวยที่ยากจะต้านทาน ของฉันเป็นเหยื่อล่อปลาโง่พวกนี้
ฉันนี่แหละ สาวประมงเมืองหลวง
ทำอะไรเหรอครับ
แต่ฉันควรจะตอบกลับไปว่าอะไร...
ในเมื่อฉันเต้นอยู่เห็นๆ
หนีชีวิตค่ะ
มากับใครเหรอ
แฟนน่ะ
คุณสวยมากเลย
ไปสนุกด้วยกันมั้ยครับ
ฉันมีลูกแล้วค่ะ
งั้นก็เลี้ยงลูกดีๆ แล้วกัน
เกิดอะไรขึ้น
ทำไมมันอร่อยจัง ร้านนี้เปิด 24 ชั่วโมงด้วยนะ
แน่นอน เราเจอร้านอาหารดีๆ แล้ว
เราน่าจะมาที่นี่กันตั้งแต่แรก
สั่งเนื้อตุ๋นด้วยดีมั้ย
โอเค
- เนื้อตุ๋นที่นึงค่ะ! - ได้ครับ
กินได้รึยัง
- เสร็จยัง - เสร็จแล้ว
โอเค ยกแก้วมา
มา
เดี๋ยว รินก่อน
ดื่ม!
นี่แหละที่ฝันไว้
อิ่มจัง
ชอบอาหารมื้อนี้จัง
เราเริ่มจะแก่แล้วเหรอ
ไม่นี่ เราแค่กินข้าวกันเฉยๆ
ได้คุยกับผู้ชายในผับมันก็...
จะพูดยังไงดี
น่ารำคาญน่ะ
เป็นไปได้ว่าเราอยู่ในวัยที่ จะโต้ตอบกับคนที่เราเชื่อใจเท่านั้น
เซนส์เราคงส่งสัญญาณบอก ถ้าเราเจอ...
ช่วงชีวิตที่เราคาดหวัง
"อย่าไปเสียเวลากับคนที่เราไม่เชื่อใจ"
"มันไม่เป็นประโยชน์กับชีวิตเธอ" อะไรทำนองนั้น
แต่ที่มองแง่ลบ ไม่ใช่เป็นเพราะสถานที่หรอกเหรอ
คือมันก็เป็นไปได้ที่จะเจอคนดีๆ ในผับ
คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ ในเมื่อเราเองก็ไม่รู้วิธีใช้ชีวิตให้สนุก
เวลาคนอื่นมองเรา พวกเขาไม่หัวเราะเหรอ
จะยังไงก็เถอะ ฉันเหนื่อยจริงๆ เลย
ทำไมถึงพาเราไปที่ผับนะ
เหมือนได้หนีมาใช้ชีวิตอีกที่นึง
ออกมาสูดอากาศไง
หาแฟน
ความรักไม่มีจริงหรอก
ความสัมพันธ์ที่ไม่มีความรัก! การหนีจากชีวิตที่จำเจ!
มีความหมายจัง
จะพูดยังไงดี คือ...
ความรัก...
ก็เหมือนผมหน้าม้า
ยัยผีบ้า
นี่ ทำไมทำหน้าเหมือนมีปัญหาขนาดนี้
มีเรื่องกวนใจฉัน
จู่ๆ ก็มีเหรอ
ใช่ จู่ๆ ก็มีเรื่องกวนใจฉัน
ดูจากหน้าเครียดๆ ของเธอแล้ว
คงจะไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรมั้ง
มีอะไร
มีคนจับมือเธอตอนอยู่ในผับเหรอ
พวกเขาคงเลิกกันแล้วสินะ
ห้ะ
พวกเขาเลิกกัน
ไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
นั่นสินะคะ
วันนั้น...
ผมบอกเธอว่าอยากเลิกกัน
ผมบอกไปว่าอยากเลิก
ทำไมถึงอยากเลิกล่ะ
ผมใจร้ายน่ะ
หืม
ฮายุน... อ้อ เธอชื่อฮายุนครับ
คุณฮายุนทำไมเหรอคะ
เธอเหนื่อยมากกับการหางาน และถูกปฏิเสธตลอด
เข้าใจแล้ว
ก็เลยไปเปิดร้านขายเสื้อผ้าเล็กๆ
มันก็ไม่เวิร์กเหมือนกัน
เธอเริ่มเครียด
ก็เลยดื่มเยอะกว่าเดิม
เธอควรจะพึ่งผมได้เวลาที่มีปัญหา
แต่หันไปพึ่งแอลกอฮอล์มากกว่า
มันทำให้คุณเป็นคนใจร้ายเหรอ
ผมเอาแต่ว่าแฟนตัวเองเสียๆ หายๆ เนอะ
แบบนี้ใจร้ายมั้ย
คนเราจะอยู่ยังไง ถ้าไม่ใจร้ายบ้าง
คำถามมันค่อนข้างจะโง่
แต่เวลาคนที่เรารักมีปัญหา
แล้วการกอดก็ไม่ได้ช่วยให้เข้มแข็งขึ้น
เราจะทำอะไรได้อีก
ให้เงินไง
กอดมันก็แค่ปลอบใจ
จะแก้ปัญหาก็ต้องใช้เงิน
เลิกพูดเรื่องนี้เถอะ
นี่ เลิกเอาปัญหาของคนอื่นมาคิดแทนได้แล้ว
แค่เรื่องตัวเองก็หัวหมุนแล้ว
ทำไมต้องไปคิดแทนคนอื่นด้วย
พูดตรงๆ นะ
ฉันเห็นผู้หญิงคนนั้นที่ผับ
ฉันต้องบอกเขามั้ย
มันก็เป็นไปได้ที่เธอจะไปที่ผับ
แต่เธอจูบกับผู้ชายในผับนะ
- โห - โห
มันก็เกิดขึ้นได้นะ เกิดขึ้นได้เลยล่ะ
ยังไงก็ไปเจอกันที่ผับอยู่แล้ว
ไม่ได้เจอกันที่การประชุมที่พัคมุนจอมสักหน่อย
พวกเขาไม่จับมือกันแล้วพูดว่า
"เพื่อนรัก ข้ามชายแดนไปอีกฝั่งกับผมมั้ย"
มันก็เกิดขึ้นได้นั่นล่ะ
ตอนเราออกจากร้านซุปกระดูกวัว
ฉันเห็นเธอเข้าโรงแรมไปกับผู้ชายคนนั้น
- ว้าว - ว้าว
พวกเขาอาจจะไม่ได้ตั้งใจก็ได้
นี่ ถ้าแฟนเธอถามว่า
"ฉันเห็นเธอเข้าโรงแรมไปกับผู้ชาย อธิบายมาสิ"
เธอคิดว่าผู้หญิงจะพูดว่า
"ฉันเดินหลงเข้าไปนึกว่าเป็นทางไปรถไฟใต้ดิน"
แล้วผู้ชายก็จะบอกว่า "เข้าใจแล้ว เธอคิดว่ามันเป็นรถไฟใต้ดินห้าดาว"
"เข้าใจแล้ว ฉันกังวลเกินไป ขอโทษที่สงสัยเธอ รักเธอนะ"
ต้องเลิกกันแน่
ทำไมต้องพูดเหมือน มันเป็นปัญหาของคนอื่นเรื่อยเลย
ก็ปัญหาคนอื่นนี่
แต่ฉัน...
ควรบอกเขามั้ย
ควรไปบอกเขาเลย วิจารณ์เธอให้เขาฟังด้วย
อย่าลืมด่าผู้ชายคนนั้นด้วยนะ
คนมักจะลืมว่าผู้ชายเฮงซวยอีกคน
เพราะผู้ชายเฮงซวยก็มักจะเฮงซวยเสมอ
โลกเราเต็มไปด้วยคนเฮงซวย
แต่พอเจอผู้หญิงร้ายๆ หน่อยก็ทำเป็นเรื่องใหญ่
ทำผู้หญิงถึงต้องเป็นฝ่ายโดนว่า ไม่ใช่เรื่องน่าอวดเลยนะ
นี่ หยุดเลย
เธอเหมือนคนบ้าเลย
อึนจอง เธอคิดว่าไง
ฉันจะบ้าอยู่แล้ว
โอเค งั้นเรามามองแบบมนุษย์กันนะ
ฉันเป็นคนที่เชื่อเรื่อง ประวัติศาสตร์ และศิลปะที่อยู่ใต้มนุษยธรรม
ยกตัวอย่างเช่น ผู้หญิงในประวัติศาสตร์ จะถูกทำเหมือนเป็นของรางวัลในสงคราม
- แต่ในแง่ตรงกันข้าม... - หยุดเลย
แทนที่จะพูดเรื่องความหญิงร้ายชายชั่ว
ฉันว่าความสมดุลระหว่างสองคนนี้สำคัญกว่า
เพื่อที่จะได้เข้าใจเรื่องนั้น...
หยุด!
ช่างเถอะ
ฉันกลับละนะ
ไปห่วงเรื่องตัวเองเถอะ
น้ำหนักบนตัวเธอคือ 30 โล
- 30 โลเหรอ - น้ำหนักอินกุกไง
ยัยนี่
แต่ยังไงก็อย่ากลัวไปล่ะ
เพราะยังไงน้ำหนักเธอก็มากกว่าเป็นสองเท่า
จะบ้าเหรอ ฉันหนัก 54 เองนะ
ระวังนะ
ฉันควรจะเริ่มห่วงเรื่องตัวเองได้แล้ว
เธอยังไม่ได้เขียนตอนสามเหรอ
- เขียนเสร็จแล้ว - แล้วยังไงต่อ
นักเขียนจะวิตกกังวล หลังเขียนสคริปต์หนังเสร็จ
[30 ยังแจ๋ว]
ดูจากสีหน้าคุณ คงจะอีกนานเลยสินะ
เอาเลยค่ะ วิจารณ์ให้พอเลย
วันนี้ฉันกินของหวานๆ มาเยอะ ฉันไหวแน่นอน
มันแย่แต่มันก็ดี
อะไรน่ะ คำตอบแบบใหม่เหรอ
มันไม่ค่อยดี ผมมีเรื่องจะพูดเยอะ แต่ไม่ได้ร้ายแรงอะไรมาก
แปลว่าเราเลื่อนออกไปได้หน่อยนึง
ทำไมต้องเลื่อนล่ะคะ โดนดองเหรอ
ใช่
คือสคริปต์นี้ไม่ได้ชนะการแข่งขัน
พวกระดับผอ. พูดมา ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไร
- เราถูกปฏิเสธเหรอ - ใช่
[30 ยังแจ๋ว สคริปต์โดยอิมจิมจู]
[ประเภท: โรแมนติกคอมเมดี]
การแพลนโปรเจกต์
ผมแก้งานนำเสนอคุณให้ดูดีขึ้นอีกหน่อย
ลองอ่านดู ถ้ามีอะไรที่อยากเปลี่ยน ก็อย่าไปยุ่งกับมันนะ
ของผมดีกว่า
ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย
ฉันว่าฉันชินกับนิสัยน่ารำคาญของคุณแล้ว
ผมก็ชินกับการเขียนงานห่วยๆ ของคุณ
ในหนังเวลาเอามือฟันแบบนี้ คนโดนจะเป็นลม มันเกิดขึ้นในชีวิตจริงไม่ได้เหรอ
ฉันว่ามันจะมีประโยชน์มากเลย
ถ้าละครเราไปได้สวย ผมจะยอมให้คุณทำครั้งนึง
ก็ได้
ทำไมจู่ๆ คุณถึงต้องมา แก้ด้วย ในเมื่อเราก็มีงานนำเสนอแล้ว
เราต้องทำพรีเซนต์
พูดให้เข้าใจชัดๆ ก็คือต้อง ทำให้คนอื่นเชื่อ
อ้อ เรายังไม่ได้ผังฉายเหรอคะ
เรายังไม่ได้เริ่มทำอะไรเลย จะมีผังฉายได้ยังไง
ผมมีข่าวร้ายแต่แอบสนุกมาบอก
ขอเตรียมใจแป๊บนึงนะคะ
ว่ามาเลยค่ะ
- คุณจองฮเยจอง... - โห น่าสนุกแล้ว
เธอบอกว่าถ้าได้ทำเรื่องนี้เป็นละคร เธอจะไม่ทำละครกับช่องเราอีก
อ้อ
เศร้านะ
มันอาจจะน่าตกใจ แต่เราไม่มีเวลามาเศร้าแล้ว
แทนที่จะช็อก ฉันอิจฉาเธอมากกว่า
- เรื่องอะไร - ก็ที่ทำตัวเหมือนเด็กได้...
ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์อะไร โดยไม่ต้องเบรกตัวเอง มั่นหน้าดีจริงๆ
ฉันควรจะรีบประสบความสำเร็จ แล้วก็ไปใช้ชีวิตแบบเด็กๆ สักที
ถ้าเป็นงั้นเมื่อไหร่ ฉันจะเปลี่ยนตัวเองแบบสุดๆ ไปเลย
ฉันจะทำตัวเป็นเด็ก อวดดี
ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง มันต้องดีกว่านี้แน่นอน
ยังไงก็ไม่ต้องกังวลนะ ตั้งใจเขียนต่อไป
ผมจะไปเตรียมพรีเซนต์
คุณนี่ไม่มั่นใจเลยนะ
รู้ใช่มั้ยว่าเวลาดูละครมันเป็นยังไง
คณะกรรมการจะนั่งอยู่ที่โต๊ะยาวๆ
ต้องเปิดโปรเจกเตอร์
แล้วตัวละครเอกก็ต้องออกมาพูดเกริ่น
คนที่อยู่เหนือความจริง มีตัวตนอยู่ในโลกนี้นะ
ผมไง
แปลกใจล่ะสิ
ฉันแปลกใจกับคนขี้โม้ในชีวิตจริง
น่าจะมีคนทำสารคดีเรื่องคุณนะ
สารคดีเหรอ
เพื่อให้เข้าใจมากขึ้น คุณรู้จักเรื่อง "คู่หูเก่า" ใช่มั้ย
- ที่มีวัวเหรอคะ - ใช่ค่ะ เป็นหนังสารคดี
แปลว่าฉันต้องถ่ายจนกว่าจะตายงั้นเหรอ
ไม่ค่ะ ไม่ต้อง
ล้อเล่นน่ะ เหมือนรายการ "ตัวคนเดียว" ใช่มั้ยคะ
ถ้าอยู่ตัวคนเดียว ก็คงจะต้องเป็นแบบนั้น
แน่นอนว่าต้องตกลงกันก่อน
แปลว่าฉันพาแฟนมาที่บ้านไม่ได้
- เธอมีแฟนด้วยเหรอ - เปล่าค่ะ เผื่อว่ามีไงคะ
คุณห่วงเรื่องนี้โดยที่ยังไม่มีแฟนเนี่ยนะคะ
น่าสนุกดีนะ งั้นฉันทำให้ทุกคนเห็นด้านยั่วๆ ของฉันด้วย
- เธอเป็นสายนั้นเหรอ - เปล่าค่ะ แต่คนเราก็เปลี่ยนกันได้นะ
กังวลก่อนที่จะเปลี่ยนจริงๆ ด้วยเหรอ
คุณจะเป็นคนถ่ายฉันรึเปล่า
ฉันคุมโปรดักชันค่ะ
ส่วนผู้กำกับ...เธอน่าจะมาแล้ว
อีอึนจองจะเป็นผู้กำกับ
อีอึนจอง อีอึนจองเหรอ
ใช่ค่ะ ผู้กำกับอีอึนจองดูตื่นเต้นกับเรื่องนี้มาก
ฉันไม่ตื่นเต้นเลยค่ะ
ตอนถ่ายรายการคุณสองคนดูสนิทกันออก มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ
- สวัสดีค่ะ - อ้าว สวัสดี..
เราชอบดูรายการมากเลย เชิญนั่งก่อน
นี่ ไม่ต้องนั่งเลย เรามีเรื่องต้องคุยกัน
เธอให้ฉันขึ้นไปดาดฟ้าเหรอ
อย่าปฏิเสธเลย ฉันไม่จะมาเกลี้ยกล่อมเธอ
จะบอกว่ามีนักแสดงคนอื่นที่ยอมทำ นอกจากฉันเหรอ
มีนักแสดงไม่มาก แต่เราก็ไม่ได้ร้อนรนขนาดนั้น
เธอไม่ได้สิ้นหวังสินะ
ก็อาจจะร้อนรนบ้าง เพราะเราลงมือทำงานกันไปเยอะแล้ว
เราก็คงจะสิ้นหวังเหมือนกัน
แต่ก่อนจะเริ่มงาน เราไม่เป็นแบบนั้นหรอก
ตอนแรกๆ เราไม่มีกำลังใจ ถ้าแบบนั้นไม่ทำเลยจะดีกว่า
เธอยอมแพ้อะไรง่ายๆ แต่มาพูดซะยืดยาวเชียว
ฉันรู้สึกรวย ถ้ายอมแพ้บ้างในบางครั้ง
ไม่ใช่ทุกคนจะทำได้ ฉันเป็นคนที่ชอบการยอมแพ้
- เธอคงใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย - ใจฉันต่างหากที่ไม่ร้อนรน
ก็ได้ ยุ่งกันแค่เรื่องงาน แต่ทำไมต้องอยากถ่ายฉันด้วย
- เธอเป็นคนตลกดี - ตลกเหรอ
ใช่
เธอมีมนุษยธรรม แล้วก็มีข้อเสียที่น่ารักๆ ด้วยเหมือนกัน
ประเด็นหลักคือมีข้อเสียใช่มั้ย
ก็ไม่เชิงนะ
แปลว่าที่พูดมาเป็นความจริงอยู่บ้าง
บางอย่างพอมาคิดดูแล้วมันก็จริงนะ
- หมายความว่าไง - แปลว่าเธอมีเสน่ห์
- ใช่เหรอ - ถ้าใช่ เธอจะยอมทำมั้ย
ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปฏิเสธอยู่แล้ว ชื่อเรื่องว่าอะไรล่ะ
"นักแสดงหญิง"
- เอาเป็น "ฉันชื่ออีโซมิน" ไม่ได้เหรอ - ไม่ได้
ช่วงนี้ฉันเล่นท่าก้นสวย เธอถ่ายตอนอาบน้ำด้วยได้มั้ย
ไม่
- แฟนเก่าฉัน... - ไม่
- บราซิลเลียนแว็กซ์... - ไม่
มันจะได้กำไรใช่มั้ย
ใครๆ ก็อยากถ่ายฉากวับๆ แวมๆ ทั้งนั้นแหละ
นึกว่าเธอมีภาพลักษณ์ที่น่าค้นหาซะอีก
มันไม่ได้ขนาดนั้นแล้ว
เธอก็ท้าทายตัวเองเหมือนกัน
เมื่อดาราที่เล่นละคร ออกรายการวาไรตี้ มามากอย่างฉันหายจากจอไป
คนไม่คิดว่าฉันทำตัวลึกลับหรอก เขาจะคิดว่าฉันไม่ดังแล้ว
ขอบคุณนะ ฉันจะทำให้ทุกคนเห็นเอง
ควรจะมีคนมาดูเยอะๆ นะ
แต่มันก็ไม่ใช่จุดประสงค์หลักนะ
แล้วอะไรล่ะที่สำคัญ
การถ่ายทำชีวิตคนคนนึง ให้คนได้รับรู้
ร่วมคิดร่วมพูดคุยกัน
ทำไมฉันต้องทำงั้นด้วย
ฉันว่ามันจะช่วยให้มีชีวิตดีขึ้นนะ
ทำไมต้องอยากช่วยด้วย
ในโลกเรามีคนเลวเยอะแยะ
คนที่เลวน้อยกว่าควรออกมาพูดมากกว่านี้
คนรุ่นต่อไปจะได้ไม่รับผลจากพวกเลวน้อยๆ
การออกมาพูดให้มากขึ้นก็สำคัญนะ
แต่ที่สำคัญกว่าคือคำพูดของเธอ เธอจริงใจขนาดไหน แล้ว...
อะไร เธออยากทำงานศิลปะเหรอ
แต่ถ้าอิงจากที่เธอพูด ศิลปะก็เป็นเรื่องไม่ดีงั้นสิ
มันคือการปิดบังสิ่งที่คนควรเห็น หรือได้ยินไม่ใช่เหรอ
"การจะพูดในที่สาธารณะ เราควรจะซื่อตรงก่อน"
"ฉันต้องอยู่ในตำแหน่งที่ดีกว่านี้" เธอจะพูดแบบนี้ใช่มั้ย
พวกเขาคิดถูก เธอเองก็คิดถูกเหมือนกัน แต่...
จะว่าไป เธอเก่งเรื่องคำพูดนะ เป็นไปได้ไง ไม่มีสคริปต์สักหน่อย
♪ คิดถึงกันหน่อย ♪
♪ สักครั้ง ♪
♪ ถ้าเธอนั้นถอนหายใจ ♪
♪ โปรดกลับมา ♪
♪ สู่อ้อมอกที่ว่างเปล่า ♪
♪ ที่ฉันรอเธออยู่ ♪
♪ สำหรับฉัน เธอคือ ♪
♪ รักสุดท้ายของฉัน ♪
ทีนี้ถอดหน้ากาก...
และเปิดเผยตัวตนออกมาด้วยครับ
เดี๋ยวนะ นี่ใครครับเนี่ย
นักร้องของเราในวันนี้คือ...
อีโซมิน!
มินจุน ทำไมหน้ากากนักร้อง ไม่ชวนฉันไปออกรายการได้ไง
- พวกเขาคงได้ยินเรื่องเธอแล้วมั้ง - ได้ยินว่าอะไร
ว่าเธอร้องเพลงห่วย
♪ ฉันแยกจากเธอเหมือนคนโง่ ♪
♪ ฉันยิ้มเหมือนคนโง่ ♪
ไม่เป็นไร ปล่อยเธอไปครับ
เธอไม่เคยน้ำลายย้อยเลย
แต่ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้กับฉัน
เป็นวิธีการแนะนำตัวอย่างนึง
- แนะนำตัวเหรอ - เธอชอบเดินในสวนน่ะ
การออกกำลังกายหนักๆ ทำให้ผิวเหี่ยว
เธอก็เลยเดินอย่างเดียว
เธอไปร้านทำผมทุกวัน
ถ้ามีคนจับผมเธอที่หน้ากระจก เธอจะรู้สึกสบายใจ
เธอถึงได้จริงใจมากตอนอยู่ร้านทำผม
เธอก็ชอบไปธนาคารด้วยเหมือนกัน
เธอรู้สึกเหมือนมีคนจะมาเอาเงินเธอไป
เธอไม่ทำธุรกรรมผ่านเน็ต แล้วก็อ่านเงื่อนไขทุกข้อด้วย
แปลกดีที่เธอมักจะใจเย็น เวลาไปธนาคาร
มันควรจะรู้สึกอึดอัดใช่มั้ย
เธอทำทุกอย่างบนรถ
ตอนเป็นนักแสดงหน้าใหม่ มีช่วงที่ต้องรอสแตนด์บาย 24 ชั่วโมง
แต่พอเริ่มดัง ตารางงานแถวชนบท กลับเข้ามาเยอะมาก
คุณบอกฉันทำไม
เธอชอบนะ
ฉันเหรอ
ไม่ ที่คุณจะทำสารคดีชีวิตเธอน่ะ
อ้อ
ว่าแล้วว่าเธอเป็นคนสนุก
อะไรกันเนี่ย
ฉันเรียกเธอมาเพราะเรื่องงาน แต่รู้สึกเหมือนเธอมีเรื่องไม่สบายใจนะ
คือ...
นี่เป็นแค่ข้อสันนิฐานนะคะ
คือท่านประธานมีเพื่อนผู้ชายคนนึง
หมายถึงเพื่อนชายที่สนิทกัน
เขามีแฟน แล้วคุณก็ดันไปเห็นแฟนของเขา
อยู่กับผู้ชายอีกคน
จับมือกัน เกือบจะจูบกันด้วยซ้ำ
เพื่อน... คนนั้น
พวกเขาเข้าโรงแรมห้าดาวไปด้วย...
เป็นคุณจะบอก...
ความจริงเพื่อนคุณมั้ยคะ แล้วทำไมถึงเลือกทำแบบนั้น
เพื่อนผู้ชายคนนั้นคือแจฮุนสินะ
- คุณก็เห็นเหมือนกันเหรอคะ - เป็นไปไม่ได้
ท่านประธานคะ...
อย่าบอกเรื่องนี้กับแจฮุนนะคะ
เธอกังวลเรื่องนี้เหรอ
ค่ะ
เธอตอบฉันแล้วนี่
อะไรนะคะ ฉันตอบแล้วเหรอ
"อย่าได้บอกเรื่องนี้เชียว"
จริงสิ
ฮันจู ฉันก็เพิ่งพูดไปนะ
ค่ะ
ฉันเรียกเธอมาเพราะเรื่องงานนะ
ฉันขอโทษที่เป็นแบบนี้ ในเวลาทำงานนะคะ
งั้นฉันจะพูดง่ายๆ ก็แล้วกัน
หัวหน้าทีมฮวัง เธอควรได้เลื่อนตำแหน่ง
คะ
นี่เป็นภารกิจเหรอคะ
ฉันแค่บอกให้รู้
หวังว่าเธอจะจัดการเรื่องโปรดักชัน และเป็นผู้จัดการทั่วไปได้
คุณจะให้ฉันดูโปรดักชันเหรอคะ
แบบทำหนังเหรอคะ
ฉันทำแต่การตลาดมาแปดปี
ความจริงก็คือไม่มีใครเหมือนเธอ
เธอพยายามทำความเข้าใจงาน แล้วก็อยู่รอดในวงการนี้มาได้
ความจริงก็คือ...
ฉันพยายามจ้างโปรดิวเซอร์เก่งๆ มาแล้ว แต่ก็ยังหาไม่ได้
คงจะจริง
นี่ ฉันพยายามพูดเรื่องดีๆ อยู่นะ
เธอควรจะทำหน้าให้ดีกว่านี้นะ
แบบนี้ไม่ใช่แล้ว
เธอนี่...
ให้ตาย
- ยินดีด้วยครับ - ยินดีด้วยนะคะ
- ยินดีด้วยน้า! - ข่าวดีที่สุดเลย
- เลี้ยงข้าว - เลี้ยงข้าว
- ไปกินเนื้อกันมั้ย - ดีๆๆ
- เนื้อก็ดี - เข้าท่าดี
ผู้จัดการฮวัง
ใช้ส่วนไหนกินเนี่ย
นี่ หยุดเลย หยุดก่อน
มากินข้าวที่บ้านผมนะ
มาแล้ว
ไม่ไปทำงานเหรอคะ วันนี้มีพรีเซนต์นี่
ผมต้องเตรียมพรีเซนต์เลยไม่ไปครับ
เป็นอะไรเนี่ย
ทำไมมือสั่นจังคะ
ผมออกกำลังกายไปสามชั่วโมงน่ะ
คุณดูไม่เหมือนคนที่ออกกำลังกายเลย
ผมมักจะออกกำลังกาย ในวันแบบนี้
รู้มั้ยว่าวันนี้เราจะเจอคนแบบไหน
คนระดับบนๆ
พอคนพวกนี้มีอำนาจ
พวกเขาก็จะเริ่มแสดงธาตุแท้ออกมา
คนพวกนี้มีชื่อเสียงเรื่องนิสัยแย่ๆ
ผมเดาว่าคนตำแหน่งนี้ในทุกบริษัท คงจะแข่งกันเอง
เพื่อดูว่าใครนิสัยเลวร้ายที่สุด
เพื่อไม่ให้แพ้
ผมจะต้องเข้มแข็งกว่าพวกเขา
แค่วันเดียวคุณจะเข้มแข็งขึ้นมาได้เลยเหรอ
มันอยู่ที่มายด์เซต
"ผมเข้มแข็ง"
แทนที่จะฝึกร่างกายภายนอก ผมฝึกจิตใจของผม
"ผมเชื่อในตัวเอง"
ผมถึงได้กินอะไรดีๆ ด้วย
เอาสิ ทานเลย ผมทำเองเลยนะ
น่าทาน
- ขอบคุณนะคะ - ทานให้อร่อยนะ
อร่อยจัง
สวัสดีครับ เชิญ
คุณก็อยู่นี่ด้วยเหรอ
ใช่ เพราะวันนี้ถ่ายวันแรก
นี่ช่างกล้องค่ะ
- สวัสดีครับ - สวัสดี ฝากตัวด้วยนะครับ
เชิญครับ
เธอเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดี๋ยวคงออกมาแล้ว
เธอจะออกมาอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด
คือเธอพยายาม...
ผมว่าเราคงคิดไม่เหมือนกัน
เธออาจจะดูเป็นธรรมชาติ ในแบบอื่นมากกว่า
ฉันทำอะไรผิดใช่มั้ย
อืม
ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะ
ขอบใจนะ
เธอมีน้ำใจนะ
โซมิน
อย่าเปลี่ยนเป็นชุดสองหรือสามนะ
คุณไม่ต้องกังวลนะ
คุณพูดอะไร ฉันไม่ได้กังวลเลย
เมื่อกี้ฉันเห็นคุณกินยาแก้เครียด
ผมลืมกินวิตามินน่ะ เลยกินยานั่นไปแทน
อะไรของคุณ ไม่มีใครกินยาแทนกันหรอกนะ
เงียบหน่อย
คุณพูดก่อนนี่
จะเริ่มแล้วนะครับ
[30 ยังแจ๋ว]
30 ยังแจ๋ว
ตอนนี้
ผม 35 แล้ว แต่ไม่มีอะไรในชีวิตดีขึ้นเลย
นี่เป็นมุกชั้นดีของผม
นี่คือแสงนำทาง... ผมหมายถึงอาวุธหลักของละครเรื่องนี้
ครับ
แผนงาน
[แผนงาน]
อ่านได้เลยนะครับ
พาวเวอร์พอยต์ของละคร
ใช้ฟ้อนต์...
เฮชซีอาร์ บาทัง
นี่เป็นมุกชั้นสูงครับ
นี่เป็นมุกตลกของละคร...
ผมหมายถึงแสงนำทาง ไม่ใช่อาวุธ
โอเค
ขนลุก
ฉันได้เห็นความโง่ของผู้กำกับละครที่เก่งที่สุด
ในสถานีโทรทัศน์ แล้วฉันก็ช็อกสุดๆ เลย
นี่เป็นเรื่องย่อของ
ละครเราครับ
[เรื่องย่อ]
อ่านยังไงเนี่ย
ครับ
นี่คุณ
ครับ
- ผมยังอ่านไม่จบเลย - ผมด้วย
โทษทีครับ
อ่านไม่ทันตอนไหนครับ
- ถัดไปอีก - ตรงนี้อ่านแล้วใช่มั้ย
ก่อนหน้านี้
ใช่ หน้านี้แหละ หน้านี้ๆ
ผมว่าคุณแค่ตาไม่ดีน่ะ
คนที่มองไม่เห็น ออกมาอ่านตรงนี้ได้นะครับ
ทุกคนโดนกันหมด
เขาทำให้คนธรรมดาๆ ดูเป็นคนโง่
เขาเพิ่งทำสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ใช่มั้ยนะ
เขาทลายกำแพงอย่างหนัก ด้วยการใช้อารมณ์
อารมณ์ของคนโง่
นี่เป็นเรื่องย่อละครเรา
ฉะนั้น...
อ่านสิ อ่านเลย
อย่างที่เห็นว่าละครเรา...
เป็นเรื่องการทำงานและชีวิตรัก ของผู้หญิงวัยสามสิบทั้งสามคน
ผมหมายถึงเรื่องงานและความรักน่ะ
- และความกังวลของผู้หญิง - ใช่ ถูกต้อง
เดี๋ยวนะ มีบางอย่างหายไป
คุณถามใครเนี่ย
มีบางอย่างหายไปใช่มั้ยนะ
อ้อใช่ ทางสังคม
มีคำหายไปจากประโยคนี้
ความวิตกกังวลทางสังคมของผู้หญิง
นี่ล่ะครับ
ไม่มีใครเห็นสักหน่อย อย่ายอมแพ้นะ ตาโง่
ละครของจินจูไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้ย
วันนี้พวกเขามีพรีเซนต์กัน ต้องทำได้ดีแน่ๆ
ผู้กำกับเป็นคนพรีเซนต์งาน
- ผู้กำกับคนนี้ดังใช่มั้ย - ดังเหรอ
- ทำละครดังๆ หลายเรื่องอยู่นะ - มีเรื่องอะไรบ้าง
"พ่อเลี้ยงยังหนุ่ม" "สุดยอดชู้รัก"
"รักวุ่นๆ ของคุณเลขา"
- สนุกมั้ย - ไม่เคยดูเลย
- สนุกเหรอ - หนูไม่รู้จักสักเรื่อง
มันไม่ดังเหรอ
คุณจะสร้างละครได้ใหม่...
ทุกตอนแน่ๆ ใช่มั้ย
คุณดูได้จากเรื่องย่อของแต่ละตอนเลยค่ะ
เราเตรียมไว้ถึง 16 ตอนแล้ว
ถ้าคนดูเบื่อ ฉันก็เตรียมเรื่องสำรองไว้แล้วค่ะ
เผื่อว่าเราได้เรตติงดี
เราจะได้ใช้โอกาสนี้ทำภาคต่อได้ด้วย
ฉันว่านี่เป็นข้อดีของละครค่ะ
ละครควรจะเป็นสิ่งที่ทำให้คนดู อยากรู้เรื่องราวในตอนต่อไป
แต่นี่ไม่ใช่ซิตคอม 20 นาที ที่ฉายกันอยู่ทุกวัน
คนดูต้องรอถึงห้าวันกว่าจะได้ดูตอนต่อไป
แต่ละครทำให้คนดูรู้สึกว่า ข้ามไปตอนนึงก็ไม่เป็นไร
มันไม่ทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจเหรอ
เสน่ห์ของละครคือการฉายรีรันครับ
พวกเขาดูใหม่ได้
แบบนั้นเหมือนการหลอกคนดูค่ะ
การทำให้คนดูอยากรู้เรื่องในตอนต่อไป
เพื่อให้พวกเขาดูฉากต่อไป
ละครของเราคล้ายๆ กัน ในแต่ละตอนแต่ก็ต่างกันนะคะ
ไม่ใช่การหลอกล่อเพียงครั้งเดียว แต่ใช้ความเห็นอกเห็นใจแทน
แล้วตัวละครเราก็มีพลังด้วยค่ะ
แทนที่จะสร้างสถานการณ์ เราใช้พลังทำให้คนดูอยากรู้เรื่องตัวละคร
ฉันเชื่อว่าตัวละครที่มีพลัง มากพอจะทำแบบนั้นได้
คุณคิดว่าตัวละครมีพลังจริงๆ เหรอ
มันไม่เน้นเรื่องผู้หญิงมากไปเหรอ
จริง ผู้หญิงไม่มีพลังขนาดนั้นหรอก
คุณอิม
คุณมีพลังมากพอมั้ย
ฉันเหรอคะ
ใช่ คุณนั่นแหละ
คุณหมายถึงแรงเวลายกของเหรอคะ
ความแข็งแรงทางกาย เกี่ยวอะไรกับการประชุมนี้คะ
การทำละครต้องใช้พลังเยอะนะ
เกรงว่านักเขียนผู้หญิง จะมีมากกว่าผู้ชายนะคะ
นักเขียนค่อนข้างจะแข็งแรงกันนะ
ผมไม่รู้เรื่องแรงกาย แต่คุณสปิริตแรงนะ
คุณก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน
- ค่ะ... - คุณครับ
- มาคุยเรื่องละครต่อดีกว่า - เราคุยเรื่องนั้นกันอยู่
อะไรล่ะ มีอะไร ก็มันเรื่องของผู้หญิงล้วนๆ เลยนี่
ทำไมถึงไม่มีเจ้าชายขี่ม้าขาว
อีกอย่างใครจะชอบผู้หญิงเถื่อนๆ กัน
คุณจะบอกว่าตัวละครเถื่อน หรือนักเขียนเถื่อนคะ
เราเป็นฝ่ายถามคำถาม
คุณจะตอบคำถามด้วยคำถามไม่ได้นะ
คนถึงได้บอกว่าคุณสปิริตแรง
คุณควรจะยืดหยุ่นกว่านี้ คุณเป็นนักเขียนหน้าใหม่
คุณทำเองคนเดียวไม่ได้หรอก
การทำละครไม่ใช่เรื่องง่าย
ฉันไม่ได้มาเพื่อถกว่าการทำละคร เป็นเรื่องง่ายหรือยาก...
ทำไมคนหน้าใหม่จะต้องยืดหยุ่นด้วย
แล้วแปลว่าคนรุ่นแก่กว่า ต้องหัวรั้นแบบนี้ด้วยมั้ยครับ
ที่เส้นเรื่องละครมันชัดเจนขนาดนี้...
เป็นเพราะความรั้นของคุณด้วยรึเปล่า
ผมไม่เข้าใจว่าทำไม เราต้องมาพูดเรื่อง
พลังของผู้หญิงกับความแข็งแรง ของนักเขียนกันตอนนี้
คุณเป็นผู้จัดการได้เพราะคุณไม่มีพลังเหรอ
นั่นใช่เหตุผลที่คุณไม่ยอมยกถังน้ำแข็ง ตอนไปปิกนิก
แล้วก็นั่งกินแตงโมอยู่ในร่มกับคนอื่นด้วยรึเปล่า
เธอต้องอิจฉาที่คุณอ่อนแอด้วยเหรอ
- แบบนั้นใช่มั้ย - พอแล้ว ไม่เป็นไรค่ะ
ทำไมการประชุมนี้มันผิดยุคขนาดนี้
ถ้าช่องเราต่ำขนาดนั้น
ผมก็อายที่จะขอให้คุณอิม ยอมให้เราทำละครเรื่องนี้
- ผมไม่ต้องทำก็ได้ - เดี๋ยว...
- มันน่าขายหน้า! - นี่ หยุดได้แล้ว
ผมซนบอมซูนะ
โอเค ผู้กำกับซน
พอเถอะ
ได้ ผมจะหยุด
ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ผมทำงานหนักมากเพื่อให้ช่องได้เรตติงดีๆ
สิ่งที่ได้กลับมามีแต่ความขายหน้า
งั้นให้ผมคุยโดยวิธีของคุณดูนะ
คุณถามคุณอิมว่าเธอแข็งแรงมั้ย
- เธอโคตรจะแข็งแรงเลย - นี่...
เธอดื่มเบียร์ 12 แก้วรวดเดียว
- นี่... - เธอบอกว่าแอลกอฮอล์จริงๆ ...
ต้องเป็นโซจูกับเบียร์ แล้วก็เริ่มดื่มตั้งแต่ตอนนั้น
เบียร์ 12 แก้ว...
แค่ทำให้เธอกรึ่มๆ เองนะ
แล้วรู้มั้ยว่าเธอกินเยอะแค่ไหน
มันไม่ใช่ปริมาณที่ พวกคุณจะย่อยได้ในหนึ่งวันเลย
แต่รู้อะไรมั้ย หลังจากดื่มกันไปเยอะขนาดนั้น
เธอก็ยังส่งงานเขียนทันเดตไลน์
ใต้ตาเธอที่คล้ำๆ น่ะ ปกติมันจะดำใช่มั้ย
นี่ไม่ใช่เลย ดูสิดู
ถุงใต้ตาเธอมันบวมเหมือนหอยนารมเลย
เธอทำงานหนักขนาดนี้เลย
เธอสปิริตดี ใช่ ถูกต้องเลย
ถ้าให้ผมวิจารณ์สคริปต์เธอนะ
ผมได้ยินมาแต่ไกลเลย "ไอ้คนเฮงซวย"
"ไอ้คนเฮงซวย"
"นี่อะไร เสียงนั่นมาจากไหน"
"เสียงมาจากไหน ในห้องนี้มีแค่สองคน เสียงอะไรเนี่ย"
- "พ่อ นั่นเสียงพ่อใช่มั้ย" - อ้อ พ่อเขา
- "ใช่อินเตอร์สเตลลารึเปล่า" - ใช่ ดูเรื่องนี้แล้ว
"เสียงมาจากไหน" ผมคงจะสงสัยแล้วก็...
กลายเป็นว่ามันเป็นเสียงจากใจเธอครับ
ผมได้ยินสิ่งที่เธอพูดในใจกับหู
แล้วยังไง มันผิดเหรอ
ทำไมทุกคนถึงเป็นแบบนี้
คุณเคยดูอินเตอร์สเตลลาใช่มั้ย
"พ่อ อย่าไปนะ อย่าไป"
ในที่สุด
จนได้ มันเกิดขึ้นจริงๆ แล้ว
บอมซู
ผู้กำกับ
- บอมซู! - ผู้กำกับ ผู้กำกับ
ผู้กำกับ ฟื้นสิ ผู้กำกับ
ผู้กำกับ! ผู้กำกับ!
ไหนบอกว่าไหวไง
คงจะไม่ไหว
คุณเจอพวกเขาครั้งแรกเหรอ
ครั้งแรกกับละครของคุณต่างหาก
ฉันเป็นตัวปัญหาสินะ
แหงสิ สคริปต์คุณมีปัญหาเยอะออก
- เพิ่งมาบอกกันเนี่ยนะ - ผมชอบปัญหาพวกนั้นนะ
โอเค ฟังนะ
ละครเนี่ย...
เป็นเรื่องที่สร้างขึ้นมา เป็นคำโกหกเพื่อสร้างความประทับใจ
มันยากที่จะทำให้เรื่องโกหก เป็นเรื่องน่าประทับใจ
คุณตั้งใจทำงานอย่างหนัก
แต่มันกลับจบด้วยการมีปัญหามากมาย
ความกดดันจากเรตติง การแข่งขันที่เลี่ยงไม่ได้
จะประสบความสำเร็จให้ได้ คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากชนะ
ด้วยการทำตามสูตร สูตรสำเร็จของละครที่ประสบความสำเร็จ
ละครส่วนใหญ่จะทำตามสูตรนั้น
ผมก็เลยไม่เคยโกหกต่อหน้าพวกเขา
พวกเขาเป็นเรื่องโกหกด้วยตัวเองอยู่แล้ว
สคริปต์ของคุณ
มันไม่น่าประทับใจ
พูดต่อเลย
คุณไม่ได้ถูกกดดันให้ชนะ คุณไม่ได้ทำตามสูตร
คุณแค่เขียนในสิ่งที่อยากพูด
สคริปต์ที่ไร้เดียงสาแบบนี้
แปลว่าผมต้องหาเรื่องมาโกหกลวงตาพวกเขา
มันเลี่ยงไม่ได้เลย
ลวงตาเหรอ
หลอกงั้นสิ
ถูก คุณรู้จักมันดี
หลอกให้เขว
เพื่อให้เราได้สื่อสารกับทุกคน
เราต้องลวงพวกเขาก่อน
บางที...
ฉันก็รู้สึกว่าละครเราจะต้องพังไม่เป็นท่าแน่ๆ
มันคงจะไม่ง่าย แต่มันจะต้องสนุกแน่นอน
นั่นคือความหมายของการผจญภัย
มาทำให้มันดีกันเถอะ
คุณเตรียมข้ออ้างดีๆ ให้ตัวเองมาแล้วสิ
เจ็บคอชะมัด
ฉันกินเยอะก็จริง แต่วันนี้มันกินพลังจริงๆ นะ
ไปกินข้าวกันเถอะ
ไม่รู้ว่าผมควรจะกินมั้ย
แค่กินข้าวเอง ทำไมล่ะ
จิตสำนึกมันไม่ยอมให้ผมกินหรอก
ผมพยายามคิดแบบหัวเก่า
งั้นไปกินอะไรถูกๆ กัน
ต้องไปร้านสะดวกซื้อ กินคิมบับสามเหลี่ยมเหรอ
วันนี้...
ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นพนักงานออฟฟิศ
ที่โดนหัวหน้าด่าเลย
ไปกินซุปบะหมี่ที่โพจังมาชากันมั้ยคะ
ดูเข้ากับความรู้สึกเราตอนนี้ดี
รู้สึกดีจัง
รู้สึกดีจริงๆ
เราอาจจะรู้สึกว่าตัวเองชนะ ถ้าได้ดื่มโซจูด้วย
- เอาสิ - สั่งมาแบ่งกันแล้วกันนะ
ไม่เอา กินคนละขวดไปเลย
ขอโทษนะครับ ขอโซจูขวดนึงครับ
เอาสองขวดเลยค่ะ
ค่อยๆ สั่งทีละขวดสิ เดี๋ยวก็ไม่เย็น
ดื่มคนละขวดสิดี
- ดียังไง - ขอบคุณค่ะ
คุณว่าไงนะ
หืม
เปล่า ผมแค่หัวเราะ
อ้อ
คุณเจอฮายุนเมื่อสองสามวันก่อนใช่มั้ยครับ
หัวหน้าบอกคุณเหรอ
เธอบอกว่าเห็นคุณ คุณสบตาเธอด้วย
ใครเหรอ ฮายุนน่ะนะ
เธอบอกว่าญาติจากอเมริกามาหา
เห็นบอกว่าพาไปกินหมูย่างด้วย
พาไปเที่ยวผับแล้วก็ไปส่งที่โรงแรม
ผมคิดว่าถ้าเธอเห็นคุณจริงๆ
คุณคงจะเป็นกังวลอยู่หลายวัน
ผมก็เลยไม่ได้บอกคุณ
เดาถูกด้วย
ขอโทษนะครับ
ไม่เป็นไรค่ะ
อะไรเหรอ
ขอบคุณนะ
ขอบคุณ
ขอบคุณนะ
รู้สึกไร้ประโยชน์จัง
เธอเขียนบทละครเหรอ
ทำไมต้องรู้สึกแบบนั้น มันก็ไปได้ดีไม่ใช่เหรอ
ใช่ พี่ฮันจูก็กังวลแทบแย่
ค่อยกินข้าวลงหน่อย
หยุดกินได้แล้ว
เดี๋ยวก็คิดว่าที่ชั่งน้ำหนัก เป็นแมลงสาบอีก
กินไปเหอะ ผมเอาไปซ่อน มันไม่ออกมาแล้ว
ขอบใจนะ
คงจะแย่มากถ้าหล่อนนอกใจเขา
หยุดเลย
ทำไมต้องสมมุติไปเรื่อยด้วย พอได้แล้ว
ทำไมล่ะ ไม่ชอบต๊อกบกกีเหรอ
มีคนไม่ชอบด้วยเหรอ
สมัยเรียนเธอกินต๊อกบกกีแถวโรงเรียน
มีผู้ชายคนนึงแกล้งมาผลักเธอ
แล้วพี่โดนลวกเหรอ
ต๊อกบกกีออกจมูกเลย
ให้ตาย
จังหวะที่พริกเผ็ดร้อนกับ...
แป้งต๊อกขึ้นจมูกเนี่ย
ยังรู้สึกได้อยู่เลย
ตอนนั้นฉันไม่ใช่คนแล้ว
ตั้งแต่นั้นมาฉันก็รู้สึก เหมือนเป็นปีศาจร้ายในหนัง
ฉันแยกพริกป่นจากจีนได้ ด้วยการดมนะ
ทำไมพี่ไม่เคยพูดถึงความทรงจำแย่ๆ เลยล่ะ
แต่...
สุดท้ายแล้วเหตุผลเดียวที่ฉันเกลียดมัน ก็เพราะคิมฮวานดง
ฮวานดงชอบต๊อกบกกี
จำได้มั้ย
ตอนที่เลิกกัน
มีเพื่อนคนนึงบอกว่าเห็นเขา ออกมาจากโมเต็ล
จำได้
มันก็เกิดขึ้นกับเธอสองคนเหมือนกัน
คืนก่อน
เพื่อนฉันเห็นนาย
อยู่ในโมเต็ล
มีอะไรจะพูดมั้ย
ที่จริงฉันรู้ว่ามันไม่จริง
แต่นั่นไม่สำคัญแล้ว
ไม่มี
แค่เหตุผลเดียว คงไม่มากพอที่จะบอกเลิกกัน
ก็เหมือนกับการรักใครสักคน
ไม่สิ ถ้าเกิดมีเหตุผลเดียว ที่ทำให้เรารักใครคนนึงล่ะ
คำตอบมันควรจะเป็นหนึ่งในสองข้อนั้นมั้ย
ความอยากรู้อยากเห็น เรื่องคนคนนึงมันจะหายไปในอีกไม่นาน
หรืออาจจะเป็นการเข้าหา โดยมีเจตนาไม่ดี
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ยังไงความรักก็เหมือนน้ำมันรถ
ถ้ายังไม่หมด รถก็วิ่งต่อได้
ถ้าน้ำมันหมด รถก็ไม่วิ่ง
กินข้าวรึยัง
สองสามวันก่อน
ที่ฉันไม่ได้กลับบ้าน
ฉันอยู่กับผู้ชายอีกคน
ฉันคงเมาเกินไป
ฉันเห็นเพื่อนร่วมงานนายด้วยนะ
คิดว่าควรบอกนายก่อน
แจฮุน...
ฉันขอโทษ
ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันเป็นอะไร
- ออกไป - แจฮุน...
ออกไป
เธอมันขยะ
แจฮุน ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษ
ฉันไม่อยากเลิกกับนาย
บอกให้ออกไป
ออกไป
ขอบคุณนะ
ขอบคุณ
ขอบคุณเรื่องอะไรเหรอ
ไม่รู้สิ แค่รู้สึกขอบคุณน่ะค่ะ
ขอบคุณญาติคนนั้นด้วย
หิวจัง ไปกินข้าวด้วยกันมั้ย
ขอโทษนะ ผมมีนัดแล้ว
โอเค งั้นฉันกลับแล้วนะ
[ดราม่าจ๋า มาหาหน่อย]
ผู้ชายกับผู้หญิง อยู่ด้วยกันสองต่อสองในบ้าน
ทำไมถึงทำแบบนี้ คุณทำตัวดีเกินไปนะ
รู้ใช่มั้ยว่าเราต้องหาบริษัททำโปรดักชัน
มาคุยเรื่องนี้กัน
ชื่ออินกุกเหรอเรา ฉันได้ยินเรื่องเธอมาเยอะเลยนะ
จะไปไหนล่ะ ฉันแค่อยากคุยด้วยเองนะ
อย่าเพิ่งไปสิ
ฉันกลัวว่าถ้าเกิดไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
คุณเคยสุภาพกับฉันมาก่อนนี่
รู้สึกเหมือนเป็นตัวร้าย ในละครรักเลย
ฉันรู้สึกเหมือนเป็นผู้จัดการเจ๋งๆ คนนึง
งั้นมาเดตกัน
เธอพูดตรงเกินไป ฉันเป็นห่วง
โซมินดูจะไม่เกร็งเวลาอยู่กับคุณ
เหมือนจะเกลียดแต่ก็ชอบคุณในเวลาเดียวกัน
ถ้าชินกับความรู้สึกชอบกัน
คุณจะมองพวกเขามากขึ้น
คุณงัดมุกแกล้ง เพราะอยากมาหัวเราะด้วยกัน
ผมเริ่มจะปลื้มคุณแล้วสิ
บทบรรยายโดย ไอฟลิกซ์ ประเทศไทย